ကျောင်းသားအများစုဟာ အရင်ဆုံး တစ်ခုခုကို စွဲလမ်းသွားကြတယ် — သီချင်းတစ်ပုဒ်၊ လမ်းတစ်လမ်း၊ ဟင်းတစ်ပွဲ။ ပညာသင်ဖို့ စီစဉ်တဲ့အခါ အဲဒီစိတ်ဝင်စားမှုတစ်ခုချင်းစီက သင့်ကို ဘယ်ကို ပို့ဆောင်နိုင်လဲဆိုတာ ဒီမှာ ကြည့်လိုက်ပါ။
ကျောင်းသားအများအပြားအတွက် သီချင်းနဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေဟာ ကိုရီးယားနဲ့ ပထမဆုံး မိတ်ဆက်မှုပါ။ တချို့က ဒီမှာ ဂီတ၊ မီဒီယာ ဒါမှမဟုတ် ဖျော်ဖြေရေးအနုပညာကို ဆက်တက်ကြပြီး၊ အများစုကတော့ တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဘာသာစကား သင်တန်းကျောင်းမှာ ကိုရီးယားစကား သင်ယူခြင်းနဲ့ စတင်ကြပါတယ်။
ဟုန်ဒယ်ရဲ့ လမ်းဘေးဂီတသမားတွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ဂီတဘားတွေ၊ မြောင်ဒုန်းရဲ့ ဆိုင်တွေ၊ အလုပ်ရုံဟောင်းတွေ ကော်ဖီဆိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ ဆောင်စု — အားလုံး တက္ကသိုလ် ဒါဇင်နဲ့ချီကနေ မြေအောက်ရထားနဲ့ ခဏလေးသာ။
ကလပ်တွေ၊ ပွဲတော်တွေ၊ အဆောင်တွေနဲ့ ဗီဇာကိစ္စ ကူညီပေးတဲ့ နိုင်ငံတကာရုံး။ တက္ကသိုလ်တွေကို ကျောင်းလခ၊ ပညာသင်ဆုနဲ့ သင့်နိုင်ငံက ကျောင်းသား ဘယ်လောက် တက်နေပြီလဲဆိုတာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။
လမ်းဘေးဆိုင်က တော့ပိုကီ၊ လမ်းထောင့်တိုင်းက ကွန်ဗီနီယံစတိုး၊ ကျောင်းသားဘတ်ဂျက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ကျောင်းစားသောက်ဆောင်တွေ။ အစားအစာကို စိတ်အားထက်သန်သူဆိုရင် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်တွေမှာ အဲဒါကိုလည်း သင်ယူနိုင်ပါတယ်။
ကော်ဖီဆိုင်တွေဟာ ကျောင်းသားတွေ စာကျက်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့တွေ့ပြီး မကြာခဏ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာပါ။ D-2 ဗီဇာနဲ့ဆိုရင် ခွင့်ပြုချက်ရမှသာ၊ ကန့်သတ်ထားတဲ့ နာရီအတွင်းမှာသာ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ခွင့်ရှိပါတယ် — စည်းမျဉ်းတွေကို အရင် စစ်ဆေးပါ။
နန်းတော်တွေနဲ့ ဟန်အုတ်ရွာတွေဟာ မှန်တိုက်မြင့်တွေဘေးမှာ ရပ်တည်နေပါတယ်။ အားလပ်တဲ့ နေ့လယ်ခင်းမှာ နှစ် ၆၀၀ သက်တမ်းရှိ နန်းတော်ကနေ အသစ်စက်စက် ဈေးဝယ်လမ်းအထိ လမ်းလျှောက်သွားနိုင်ပါတယ်။
